STAN FAKTYCZNY

Pracownicy spółki podróżują służbowo na terenie kraju i za granicą prywatnymi samochodami osobowymi. Na takie rozwiązanie zgodził się pracodawca. W związku z podróżami pracownicy ponoszą koszty: zakupu paliwa, eksploatacyjne, a także koszty opłat za przejazdy autostradami i koszty opłat parkingowych. Spółka ponosi wydatki na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów. Pytanie, czy spółka może koszty opłat za przejazd autostradą i opłaty parkingowe zaliczyć do kosztów podatkowych.

UZASADNIENIE

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 i 16 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.) o zakwalifikowaniu danego wydatku podatnika do kosztów uzyskania przychodów decyduje to, czy koszty poniesione były w celu osiągnięcia przychodów. Ustawodawca wyłączył jednak pewne rodzaje kosztów. Dotyczy to m.in. przypadku określonego w art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy. Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika:

a) w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) – w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu lub w pełnej wysokości, jeżeli podróż służbowa pracownika nie jest udokumentowana delegacją służbową,

b) w jazdach lokalnych – w wysokości przekraczającej wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo w wysokości przekraczającej stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.


Sąd powołał się również na art. 16 ust. 5 ustawy, który stanowi, że przebieg pojazdu powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika według obowiązującego wzoru, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. W razie braku tej ewidencji wydatki ponoszone przez podatnika na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. A zatem, jak stwierdził sąd, tylko prowadzenie ewidencji w opisany w powyższym przepisie sposób umożliwi sprawdzenie, czy wykazane na jej podstawie wydatki spełniają przesłankę pozwalającą na zaliczenie ich do kosztów. Brak ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej według ustalonego wzoru lub prowadzenie tej ewidencji w sposób niepozwalający na stwierdzenie powyższych warunków powoduje, iż wydatek poniesiony na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika w celu odbycia podróży służbowej nie może zostać zaliczony w poczet kosztów uzyskania przychodów.

Sąd przyznał więc rację organom podatkowym. Tylko w przypadku, gdy wydatki związane z samochodem pracownika będą ewidencjonowane, spółka będzie mogła je zaliczyć do kosztów, o ile będą mieściły się w limitach.

Wyrok WSA w Poznaniu z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Po 913/10, nieprawomocny.

Opinia

Szymon Dalc doradca podatkowy, Dalc i Ochocki – Doradcy

Temat, który był przedmiotem rozstrzygnięcia poznańskiego WSA, nie jest nowy i ostatnio wraca na wokandę co pewien czas, często w połączeniu z problemem sposobu rozliczenia wydatków za najem samochodu osobowego niestanowiącego majątku podatnika. Rzeczywiście nieprecyzyjne określenie ustawowe „wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika” ciągle budzi kontrowersje. Przyznać jednak trzeba, że jak dotąd linia orzecznicza jest jednolita.

Składy orzekające uznają ponoszoną przez podatnika opłatę za najem samochodu jako niezwiązaną bezpośrednio z jego faktycznym używaniem, ponieważ jest ona ponoszona niezależnie od faktycznego używania najmowanej rzeczy, natomiast opłaty za przejazd autostradą i opłaty za parking jako nierozerwalnie z tym używaniem związane, a tym samym rozliczane w ramach limitu określonego przez iloczyn przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu. Mnie osobiście argumentacja sądów przekonuje i podzielam takie stanowisko.