Z biologicznego punktu widzenia, kobiety lepiej orientują się w terenie, w którym już były, ponieważ kierują się charakterystycznymi punktami, które się tam znajdują. Mężczyźni natomiast orientują się głównie na podstawie kierunków i stosunków odległości, dzięki temu łatwiej im się odnaleźć w terenie zupełnie nieznanym.
Z psychologicznego punktu widzenia mężczyźnie więc pytać o drogę nie wypada bo: z jednej strony to przyznanie się do własnej niewiedzy, z drugiej konieczność zaufania zewnętrznym autorytetom. Mężczyzna woli przejechać więcej, dłużej, objazdem byle tylko nie ujawnić swojej niewiedzy.
komentuje Adam Bąkowski, z NaviExpert. - - dodaje.
To testosteron zmienia ulicę w arenę rywalizacji. Mężczyzna za kółkiem walczy o dominację na drodze - wyprzedza słabszych, trąbi i wysyła epitety, nieustannie sprawdzając i udowadniając swoją siłę. W ten sposób pokazuje innym mężczyznom - konkurentom, kto rządzi. Ponadto za kierownicą ma skłonność do przeistoczenia w demona prędkości. Dlatego tak stresujące może być dla niego utknięcie w korku, gdzie prędkość spada do zera. Demon prędkości stresuje się, poci, trąbi i wygraża innym użytkownikom drogi.
Inaczej sytuacja wygląda w przypadku kobiet. Płeć piękna nie ma problemu z tym, by korzystać z pomocy innych. Kobiety - poza nielicznymi wyjątkami - traktują prowadzenie samochodu jako czynność zupełnie zwyczajną, nie wymagającą nadludzkich umiejętności i nadprzyrodzonej siły. Jadą zazwyczaj spokojniej i mniej brawurowo. Dla Pań przymusowy postój w korku bywa chwilą na poprawę makijażu czy miłą pogawędką telefoniczną z przyjaciółką. Kobiecy styl jazdy zauważyły i doceniły już niektóre światowe firmy ubezpieczeniowe, różnicujące stawki ubezpieczeń dla kobiet i mężczyzn.
Z pierwotnymi instynktami się nie wygra, dlatego powstają subtelne narzędzia - takie jak nawigacja - pozwalające mężczyźnie zostać panem sytuacji na drodze, a kobiecie czuć się pewniej.
tłumaczy Bąkowski. I dodaje:
