Arkadiusz K. został oskarżony o to, że przerobił znak identyfikacyjny VIN samochodu. W miejsce oryginalnego wspawał tabliczkę z numerem identyfikacyjnym innego pojazdu. Zgodnie zaś z art. 306 kodeksu karnego za podrabianie lub przerabianie znaku identyfikacyjnego grozi kara pozbawienia wolności do lat 3. Sąd rejonowy uznał go za winnego i wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa samochodu. Zgodnie bowiem z art. 44 par. 2 k.k. sąd może orzec przepadek przedmiotów, które służyły do popełnienia przestępstwa lub były do tego przeznaczone.

Arkadiusz K. wniósł apelację, domagając się złagodzenia kary. Zakwestionował też zasadność orzeczonego przepadku. W efekcie sąd okręgowy obniżył karę do 3 miesięcy pozbawienia wolności. W pozostałym zakresie wyrok utrzymał w mocy.

Kasację na korzyść skazanego wniósł jednak prokurator. Jego zdaniem oba sądy błędnie uznały, że samochód był przedmiotem służącym do popełnienia przestępstwa.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok, przyznając rację prokuratorowi. Wyjaśnił, że art. 44 par. 2 k.k. mówi o przepadku tzw. narzędzi przestępstwa. A więc chodzi o rzeczy przeznaczone do jego popełnienia. Przedmiot służy zaś do popełnienia przestępstwa, jeśli został specjalnie w tym celu wytworzony lub gdy co do zasady wykorzystywany jest użytkowo, jednak posłużono się nim do popełnienia przestępstwa. Z funkcji danej rzeczy powinno więc wynikać, że bez jej zastosowania przestępstwo jest niemożliwe bądź w zasadniczym stopniu utrudnione.

Samochód, w którego nadwoziu wspawano tabliczkę z innym numerem VIN, nie może być traktowany jako służący do popełnienia przestępstwa. Pozostawał jedynie przedmiotem, którego istnienie umożliwiało czyn.

– Oba stany różnią się zaś od siebie zasadniczo – podkreślili sędziowie.

Za przedmiot czynu uznać trzeba w tym wypadku przerobiony znak identyfikacyjny samochodu, nie zaś sam pojazd. Wobec tego sąd niezgodnie z prawem orzekł jego przepadek.

– Naruszenia prawa, których dopuściły się sądy obu instancji, były rażące – wskazał SN.

ORZECZNICTWO

Wyrok SN z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt V KK 100/12.